غیر منتظر

یدالله رویایی

riahi58 — Tue, 30 Jun 2009 07:32:59 GMT

ای که در صفِ پیش،

جان پیش ِ صف می گذاری

برتلاطم تو جهان ِ من کف و کاهی باد !

و جمال تو تا ابد

اندازۀ جان ما باد !

رویایی

اخوان

riahi58 — Wed, 24 Jun 2009 10:35:18 GMT

ای درختان عقیم ریشه‌تان در خاکهای هرزگی مستور!

یک جوانه ی ارجمند از هیچ جاتان رست نتواند.

ای گروهی برگ چرکین تار چرکین پود،

یادگار خشکسالی‌های گردآلود،

هیچ بارانی شما را شست نتواند.

riahi58 — Sat, 20 Jun 2009 09:12:18 GMT

گر نبودت زندگانی منیر

یک دو دم ماندست مردانه بمیر

خب...

riahi58 — Thu, 19 Mar 2009 00:04:27 GMT

دقیقا نمی‌دانم، اما روزهای چندم اسفند بود که من به دنیا آمدم و روزهای چندم اسفند بود که این وبلاگ را راه انداختم تا چیزی حرفی مثلا بگویم یا که داستانی شاید. اما حالا که نگاه می‌کنم همه‌اش شده نمی‌دانم چه نامه و هیچ. واقعا هیچ.

گاهی حرف‌ها و دردهایی بود که چون حس شعر بود برایم اما چون شعر بلد نبودم چیزی شبیه نثر می‌شد و گاهی عده‌ای غر می‌زدند که چقدر ناله می‌کنی، اما برای من به گمانم ناله نبود و چیزی شبیه شعر بود بی‌آنکه شعر شود. حالا اگر پذیرفتنش برای عده‌ای دشوار است من اینها را جای دیگری می‌گویم بی‌آنکه خودم باشم نویسنده‌شان، بی‌آنکه از این دوستان کسی بداندم. اینجا هم می‌ماند داستانی چیزی که بعید می‌دانم دلم بیاید بگذارمشان از بس که این فضا پر است از ابتذال و حرف‌هایی که...

پس یحتمل می‌ماند خداحافظی‌ای مگر طور دیگر بچرخد این چرخ مسخره‌ی پر حرف و حدیث.

و دوستانی که بودند همیشه، گرم، نمی‌دانم چه بگویمشان که برای همه یأس‌هایم امید بودند و من همیشه می‌دانستم ستایششان از سرشاری خودشان بود نه این شکسته بسته‌ها.

جایی اگر کوچیدم خبرشان خواهم کرد چون با بعضی‌ها جهان به جایی قابل تحمل تبدیل می‌شود.

انگار می‌ماند تبریک سال نو، که حوصله‌اش را ندارم.

همین.

Destroy another fetus now

riahi58 — Thu, 12 Feb 2009 21:22:18 GMT

ببین، دقیقا مشکل از همین‌جاست که من نمی‌نویسم تا یادم بماند، گیرم هرگز مجال نمی‌شود برگردم یا که حوصله حتی، تا ببینم چه بود آنها که نوشتم. و کم‌کم همه با هم جمع می‌شوند و همه با هم متوجه من، که انگار زیر درختی خوابیده‌ام و چرت می‌زنم و همه چه لجشان گرفته از من.

باقی باید خود به خود اتفاق بیافتد. کسی چیزی می‌گوید، من بر می‌گردم، باران می‌بارد، همین.

این‌ها را ول کن. اصلا کمی از خودت بگو فلانی که ببینیم چرا اینطور پیچ خورده‌ای که راه نفست هم بسته!؟

خب.

بله خب.

یک لحظه فقط فکر کن ببین چقدر حالت بد است. می‌بینی؟ خیلی. ما خیلی حالمان بد است و کسی هم متوجه نیست چون همه حالشان بد است.

اما تنها یک عده احساس می‌کنند ریه‌هایشان بوی گند عفونت می‌دهد، نفسشان گیر می‌کند در راه رفتن و برگشتن و، خلط سیگار گلویشان را... می‌بینی فلانی؟ هوا از همه چیز مهمتر است حتی از من و تو. بله هوا، با این سنگینی مدامش که دارد لهت می‌کند... خیلی خب خیلی خب بس می‌کنم این حرفها را.

بله اشتباه از خودت بود که ننوشتی. لج کردی یا به گمانت دیگر تمام شده همه‌ی آنچه که لازم بود برای نوشتن. انگار دردهایت احمقانه شده فلانی. بله این درست بود. هست هنوزهم. احمقانه همیشه بهتر است، همیشه.

همسایه با همه پیمان‌هایش فرض کن دیگر تابت را ندارد. خب تو خودت هم نداری. حتی تاب خودت را. اینکه فلانی زنگ بزند که اصلا ببینم مگر برنامه‌ات چیست؟ و تو هیچ.

همه‌اش تلاش مزبوحانه‌ایست برای زنده ماندن. هه، زنده ماندن. برایش تایپ کن:

؟Salam. Khoobi

و او خوب است. کمی بی‌حوصله چون خودت. تو لبخند می‌فرستی و چیزی شبیه این.

بردار برایش تایپ کن:

؟Rasti man be to gofte boodam chera khodkoshi namikonam

اما مگر فرقی می‌کند؟ چقدرش برای رهاشدن است؟ چقدرش برای اینکه بگویی هی می‌بینی، من به ته رسیده‌ام. اما من همیشه از ته صحبت کرده‌ام. همیشه از ته ریه‌هایم بوی عفونت بالا زده. همیشه از ته، گاهی هم تا دسته.

اما آن روز چه؟ که ریش‌تراش را برداشته بودی و رسیده بودی جلوی آینه –اَه این آینه‌ی لعنتی- بعد خشکیده بودی. تاکسیدرمی؟ نمی‌دانم، شاید همین است. که ابتدا روده‌هایت را دربیاورند و بعد جایشان هیچ بکارند و در طول همه سالها خیره بمانی به آن هیچ بزرگ. آه این هیچ بزرگ...

بعد آنجا فکر کرده بودی که خب چرا من زنده مانده بودم؟ فقط یک فراموشی بزرگ است خوب می‌دانم. خوب تر از اینکه الان زمستان است و همه شکرها را هم که می‌ریزم توی این قهوه باز شیرین نمی‌شود.

برگ‌ها نبودند؟ پاپیتال‌هایی که باد می‌آمد و بالا و پایین و تو فکر می‌کردی مگر همین کافی نیست؟ اما همین نبود و من قسم می‌خورد تنها همین نبود. تنها الان، چند روزی هست به گمانم که یادم رفته وگرنه دلایل زیادی بود. حالا از هر کس که روزی به او چیزی گفته‌ام و گوشه‌ای از این سیاهی نشانش داده‌ام بپرسم که چه بود فلانی، گمانش می‌رود به دور دست‌ها که فقط دارد اعلام می‌کند که های بدانید من در ته ایستاده‌ام...

حتی خودت مگر به همین راه نمی‌روی از خودت؟ که بریده‌ام و دیگران باید بدانند. اما دیگران گرسنه که می‌شوند فقط یاد غذا می‌افتند. خوابشان می‌گیرد و عاشق می‌شوند و مثل خودت می‌میرند. و همیشه و مدام هم دنبال چیزی می‌گردند تا امروز فرق داشته باشد با دیروزی که آن‌طور فجیع له شد لای نمی‌دانم کدام صفحه و کدام روز.

اما لابد گفته‌ام به کسی. شاید مثل آن داستان که بود و کسی، جایی تصمیمی گرفته بود که یادش نمی‌آمد چرا. مدام هم می‌گشت اما چیزی نبود. من هم یک روز تصمیم گرفتم زنده بمانم و حالا یادم نمی‌آید.

دفتر تلفن موبایلت را باز کن و خوب بگرد. تو با خیلی‌هاشان، من با خیلی هاشان انقدر جلو رفتم که از زندگی برایشان گفتم که چطور کودکان هنوز می‌توانند چیزی اضافه کنند. اما تو هنوز امیدواری و همین کافی بود برایمان که بمانیم. که هنوز کش بدهیم؟ که هنوز کش بدهیم. باشد. اما همین هم نیست. که آنها خودِ حماقتند و شادی برای هیچ بزرگ است که هنوز به وجدشان می‌آورد. برای آینده است. برای روزی که می‌دانند خواهد رسید اما من در این میانه که رسیده‌ام به هیچ رسیدنی امید ندارم. و مدام اما فکر می‌کنم چقدر صداقت لای همین ناامیدی هست؟

اما مگر نه اینکه هرچه باید می‌شد تا به حال شده بود؟

یا آن روز، یادت نیست؟ داشتم می‌رفتم یکهو متوجه شدم که هستم، با همه شدت. بعد چه شد مگر؟ تنها نتوانستم جلوتر بروم و چیزی بگویم و جایی باشم. یک لحظه گریه‌ام گرفت. اما گریه هم نکردم. ابری بود، بادی هم رد می‌شد. آنورتر از این که خودم بودم مردم رد می‌شدند و به گمانم هیچ کدام نفهمیدند که چه تلخی‌ای دوید به سرعت نور لای پوستم و چیزی که هرگز نفهمیدم چیست. من دردم گرفت و روزنامه ها را هم نگاه کردم که نوشته بودند هوا چقدر کثیف است و سیاست چقدر و فوتبال و جشنواره‌ها چقدر.

اما آن سطور را نوشته بودند تا زندگی هنوز مداوم باشد و من به تلخی تمام فهمیدم وجود دارم و این از تلاش زنده بودن هم بدتر بود.

بعد برای این دیگر برگ‌های پاپیتال به کار نمی‌آید، کودکی که با دست‌های کوچکش شلوار را می‌تکاند هم، ابرهای و باران و برف هم. فقط خودم می‌مانم و خودم که تا دسته در این زندگی فرو رفته‌ام اما هنوز کودکانه منتظر بهتر شدن چیزی هستم که حتی نمی‌دانم چیست.

شاید به کسی دلیل قاطع‌تری گفته باشم. چیزی که با همه اینها مقابله کند. چیزی که الان هیچ ازش به یادم نیست حتی سایه‌ی لغزانی...

نوشتن 7

riahi58 — Sat, 10 Jan 2009 17:48:18 GMT

جراحی با یکی سوزن، که ذره ذره پوست دستت را بتراشی و هی پیش‌تر و پیش‌تر، تا رگ‌ها و پی‌ها و

اعصاب. انقدر که همه بدنت شروع کند به جنگیدن با خودت که از چه با ذره‌ای خود را می‌شکافی، و این

همه برای اینکه یک آن بهتر بدانی که کیستی و کجا و از چه روی.

یک آن ایستادن برابر آینه، با همه کراهت فریبنده‌ی برهنگی‌‌ات، و تیغ جراحی در دستت، که هیچ نیست

الا همان سوزن، تا ذره‌ذره بکشی بر نگاهت، شاید دریابی چه بود پشت‌اش که هرکس از تو دیگری‌ای

ساخت که خودت نبودی هرگز؛ یا چرا «تو»یی که زنده است در دیگران به نام‌ات برای خودت غریبه‌ایست.

بیگانه‌ای که تو هرگز به جایش نمی‌آوری...

و نوشتن جراحی خود است، چنانچه بعدتر همگان پیش نگاهت عریانند، و جهان هیچ حرف تازه‌ای ندارد.

کلمات ریخته در زیرزمین 11 (قسمت پایانی)

riahi58 — Thu, 01 Jan 2009 22:08:18 GMT

زندگی همان جدول سودوکوست، اگر اشتباه کنی هرگز نخواهی فهمید از کجای این همه اشتباه آمده‌ای، که باز گردی و پاک کنی و از نو سیاه کنی.

وقتی همسر سال‌هایت پیش چشمت دود شود و بفهمی کسی جز خودت نبوده‌ای این همه سال، چطور به این دیوار، به این فلفل توی باغچه، یا این کاناپه‌ای که رویش پخش شده‌ای اعتماد می‌کنی؟!

بعد دیگر کجای بودنت می‌توانی محکم گام بگذاری و راه بروی و یا بپری کمی آن‌سوتر از خودت؟

همانطور با صورت روی کاناپه افتاده بودم و به گمانم بذاقم از کنار دهان نیمه باز و بی‌حس‌ام می‌رفت و می‌رفت در دل کاناپه و جایی در اعماقش که نمی‌دانم کجاست می‌نشست.

چیزهایی به گمانم درست با هم جور در نمی‌آمدند، که مثلا من با رضایی صحبت کردم، که پروانه زن رضایی بود نه من، که منیر...

اما دیگر از کجا می‌شود فهمید که کدام کمی حتی بیرون‌تر از داستان‌هایم بوده... یا همین حالا که صبح شده است آیا...

اما اگر همه این حرفها رویایی بیش نباشد چه؟ که مثلا الان منیر در آشپزخانه باشد و یا نشسته باشد روی تختش و موهایش را شانه بکند. یا مثلا پایش را جمع کرده باشد و با چانه‌ای‌ روی زانو مشغول لاک‌زدن به ناخن‌های پایش باشد، و من که در درگاه اتاق ظاهر می‌شوم، سرش را بچرخاند آنجا که منم، لبخندی بزند و باز از نو...

همین‌ها بود که باعث شد بر همه لختی و سستی و ناتوانی بدنم غالب شوم و خودم را جمع کنم برسانم به آشپزخانه، آن هم با صد امید. از آشپزخانه‌ی خالی به اتاق خالی‌تر رسیدم و چرخیدم سمت حیاط سری به زیرزمین بزنم...

یادم نبود کی به زیرزمین رفته بودم اما همه داستان نوشته شده را می‌دانستم. حالا برایم موجه بود که چطور رفته‌ام و آن داستان را با آن نوع غریب نوشته‌ام و یادم نمی‌آمده است. چطور ممکن بود من فکر کنم آن نوشتن‌ها کار منیر است، در حالی که منیر هرگز کسی نبوده الا زنی تلخ لای سطرهای من... اما پروانه...

لابد کمی پیشتر از بیدار شدنم رفته بود. دم تخت دمپایی‌های منیر... یا پروانه، جفت شده بودند...

چیزی کم بود به گمانم. چیزی شبیه دویدن نیکوتین در رگ‌ها. دست انداختم از میز توالت پاکتی سیگار بردارم. سیگار را برداشتم و نشستم روی تخت و... تا نشستم، پیش از اینکه پاکت را باز کنم، یادم آمد که کنار پاکت سیگار بسته‌ای شبیه بسته‌های پستی افتاده با یادداشتی بررویش، که انگار باز دست خط من بر آن نشسته بود. باز بلند شدم و دست انداختم بسته را با یادداشت رویش برداشتم. دیگر نمی‌دانم کِی اینها را نوشتم... که اصلا آیا من نوشته‌ام و باز یادم نمی‌آید یا... :

«سلام جناب آقای کرامتی

طبق همیشه نمی‌دانم چطور از زحمات شما تشکر کنم، که چطور بگویم بی‌تلاش‌های شما حالا من هرگز علیرضا اسکندری نبودم. واگر نبود تشویق‌های شما و اجازه‌تان که من مستعار بمانم چه بسا هرگز من در انتشار آن چند رمان و مجموعه داستان راه به جایی نداشتم. امیدوارم این یادداشت را بعد از خواندن رمان آخرم، «کلمات ریخته در زیرزمین»، بخوانید، چرا که در آن صورت کمتر شوکه خواهید شد و کمتر من برایتان دروغ‌گو جلوه‌خواهم کرد.

بله آقای کرامتی، نام من علیرضا اسکندری نیست. اینکه هرگز عنوان نکردم و هرگز حاضر به ملاقات حضوری و حتی تلفنی نبودم از همین رو بود. آخر ما همیشه وقتی از قالب‌های آماده‌مان خارج می‌شویم اطرافیانمان را به مصیبت می‌اندازیم.

این رمان درواقع می‌تواند یک زندگی‌نامه باشد تا یک داستان. چرا که چنانچه خواندید همسر من نویسنده‌ای نامی‌ست که من هرگز تمایل نداشتم با عنوان همسر فلانی بودن، جایگاهی غیرواقعی کسب کنم، ضمن اینکه حتی همسرم نیز از این موضوع و علاقه من به نوشتن مطلقا بی‌اطلاع است و ترجیح می‌دهم در این بی‌اطلاعی بماند و من در داستان‌هایش زن احمقی باشم که صبح تا شب کارهای آشپزخانه را انجام می‌دهد. گله‌ای نیست، من انتخاب دیگری ندارم لذا تاب می‌آورم این روزها را...

صمیمیت شما احتمالا مرا به گفتن این حرف‌ها واداشت، شاید هم این اعتراف برای این بود که دیگر بیشتر از این دروغ نگفته باشم. شاید هم دلایل دیگر، کسی چه می‌داند!

متاسفانه –و یا شاید هم خوشبختانه- این آخرین رمانی‌ست که از من به دستتان می‌رسد. معذوریت‌های خانوادگی و تولد تکه‌ای از من قطعا تا چند سال به حد کافی توان و زمان خواهد گرفت که نتوانم گوشه‌ای دنج برای خودم بیابم و با نام مستعار علیرضا اسکندری داستان بنویسم.

من احتمالا برای همیشه از علیرضا بودن استعفا می‌دهم و می‌شوم همان زن همیشه...

قطعا نه نام من پروانه است و نه همسرم کسی به اسم رضایی. باقی ماجرا هم در خود داستان هست و بیشتر نیازی به توضیح نیست.

دوست‌دار همیشگی‌تان:

علیرضا اسکندری (پ. الف) »

احتمالا باید بی‌هوش می‌شدم، اما نشدم. باید وامی‌رفتم اما نرفتم. دست‌کم باید سیگاری می‌گیراندم اما حتی چنین نیز نکردم. تنها همان‌طور روی تخت ماندم و لرزیدم. یعنی واقعا ممکن بود من وجود نداشته باشم؟

صدای افتادن چیزی آمد. به گمانم پروانه بود. گفت:

«خوندی؟!»

دید که خوانده‌ام. گفت:

«لعنت به من. تو نباید می‌خوندی علیرضا... این.. این...»

«اما من...» کلمات نمی‌چرخیدند. به گمانم چیز دیگری داشتم می‌گفتم اما پروانه یا علیرضا یا هرکس که هست و ایستاده بالای سرم حالا می‌فهمید، چون من خود او بودم.

«من فقط یه کم عجله کردم و قبل از این که داستان تموم بشه این یادداشت رو نوشتم... می‌دونی من... من توی داستان بهت توضیح می‌دادم... یعنی درست... دست‌کم یه جوری که این‌طور شوکه نشی... می‌دونی من...من خب بهت توضیح می‌دادم که... نمی‌دونم چی بگم»

من هم نمی‌دانستم چه بگویم. پروانه همان‌جا کنار در اتاق وارفت.

گفتم: «پس کل این روزا که انقدر تلخ بودن... همشون یه داستان... یه داستان کش دار بود؟»

«داستان، اما نه برای من و تو.»

« من کلی داستان دارم برای نوشتن...»

«می‌دونم»

«پس برگرد. نذار مثل منیر انقدر کمرنگ بشم که از اون‌ورم بتونی حیاط رو ببینی»

صدایش می‌لرزید: «باشه»

لرزان بلند شدم. می‌خواستم بروم حیاط. انگار تا دم باغچه سر خورد، لغزیدم.

بوته فلفل کاملا سبز شده بود. یکی از فلفل‌ها داشت به قرمزی می‌زد. شیر آب را باز کردم و شروع کردم به آب دادن به باغچه خالی. پروانه ایستاده بود دم در حیاط، با چمدانش. باید چیزی می‌گفتم.

گفتم: «ولی برگرد. یه روز برگرد. بچه‌ها که بزرگ شدن برگرد.»

چیزی توی گلویش می‌لرزید. پاکت «کلمات ریخته در زیرزمین» را داد به آن‌یکی دستش، در حیاط را باز کرد، چمدانش را برداشت و... رفت.

وقتی رفت کمی همانطور ماندم. چطور ممکن بود؟ آخر هنوز هم این منم که در حال روایت این داستانم! یعنی پروانه این‌ها را، این آبی که می‌ریزد روی این خاک باغچه را، پیش از رفتنش نوشته؟

با این حال تنها یک جمله بود در ذهنم: ما هستیم تا غلت بخوریم در هستی.

(بالاخره پایان)

کلمات ریخته درزیرزمین 10

riahi58 — Fri, 19 Dec 2008 14:36:18 GMT

بعدترش، نوشته‌های زیرزمین این‌طور ادامه پیدا کرده بودند:

«گرمایی که روی صورتش پخش می‌شد باعث شد بیدار شود. گرمای لذت‌بخشی بود، چنانچه دلش نمی‌آمد چشم‌ها را باز کند.

ناگهان به صرافت جایی که بود افتاد. کمی ترس نشست در جانش و خواست ببیند که باز آنجاست یا همه یک خواب بوده، یک خواب دراز و کشدار که کم مانده بود همه وجودش را از هم بپاشاند. اما واقعا جرأت مواجهه با آنچه ممکن بود کمی آن‌طرف‌تر از پلک‌های بسته‌اش باشد را نداشت. پیرامونش پر از صدای پرنده بود و نسیمی نرم که می‌خورد به نرمه گوشش و از روی گونه‌هایش سُر می‌خورد و خودش را می‌مالید بر لبانش و باز راهش را می‌رفت تا دیگری‌ای را جایی بلکه آن‌سوتر لمس کند و حسی شبیه دوست داشته شدن بریزد در وجودش.

جز اینها، که خوب بودند و دوست‌داشتنی، صدای دیگری هم بود. صدایی شبیه در هم غلتیدن دو جانور وحشی در سکوت. خش‌خشی شبیه ناله زمین از تاب آوردن سنگینی پیچ‌خوردن اندام‌های برهنه‌. و همین می‌ترساندش.

به نظر ساده است که بفهمی آیا تا سینه در خاک فرورفته‌ای یا نه. تنها کافیست بگذاری اعصابت حس بودن اندام‌هایت را بفرستند به مغزت تا بفهمی کجایی و چگونه. اما مرد خیلی زود متوجه شد که دیگر هیچ عصبی از هیچ کجای بدنش به مغزش راه ندارد. اعصابش تنها می‌گفتند همه چیز در همه جا خوب است، نرم است و خنکای مطبوعی نشسته در جانمان، و باش چنانچه هستی. دیگر هیچ گزگزِ دردآوری نمی‌دوید در رگانش و کسی در جایی نمی‌پوساندش. برای همین به گمانش آمد تمام شده است همه آن کابوس مسخره، و لبخندی زد و چشم‌هایش را باز کرد و توده‌ای به رنگ پوست و گوشت و عصب و خون دید کمی آن‌طرف‌تر از خودش، و خودش که چال شده بود تا سینه. توده‌ای که آن‌سوتر بود بسیار مخشوش و بی‌شکل‌تر از آن بود که بتواند با قاطعیت بگوید اندام در هم پیچیده‌ی دو زن است که یکی موهایی زرد و لَخت دارد و آن دیگری مجعد و سیاه. تنها لغت درست، همان «توده» بود، توده‌ای از گوشت و عصب و خون، که مدام چون شعله‌های آتش در حال شکل عوض کردن بود و بی‌اختیار چشم را وامی‌داشت تا ساعت‌ها همان‌طور منگ خیره‌شان شود، بدون اینکه تصویر واضح و مشخصی ببیند. آن دو زن در هم می‌غلتیدند بدون اینکه دقیقا مشخص شود کجا دست یکی تمام می‌شود و مثلا پای آن دیگری آغاز می‌شود. آن دو چنان در هم می‌غلتیدند که دیگر نمی‌شد گفت «آن دو»، چنانچه انگار دیگر آنجا کسی نبود، تنها حضوری بود که مدام شکل عوض می‌کرد. توده‌ای نامنتظم، متغیر، پویا و سرشار از عصب و رگ و پی.

مرد نفهمی چه مدت بود که محو تماشای آن توده شده بود، تنها می‌دانست که محو تماشاست و روزها می‌گذرند و حتی انگار فصل‌ها هم. کمی بعدتر، که نمی‌دانست چه مدت است، احساس کرد دیگر نیازی ندارد ببیند و حالا خوب می‌داند آن توده چطور تاب می‌خورد و چطور انگار خودش خودش را می‌خورد، باز چیزی نو از دل خودش بوجود می‌آورد و باز در خود غلت می‌خورد و باز هست و همیشه هم آنجاست. بنابر این آرام چشم‌هایش را بست و تلاش کرد همه حواسش را متوجه دست‌ها و پاها و همه اندام‌هایش کند.

با خود فکر می‌کرد انگار ممکن است حتی از خود هم بگذرد و فراموش کند که آنجاست، اینچنین، غرق در خاک.

چشم‌هایش را بست و به گردنش فکر کرد و نسیمی که می‌نواختش و بعد سینه و رگ‌هایش و کتف و آرنج و کف دست‌ها. سعی کرد دست‌هایش را حس کند. انگشتانش را. کم‌کم داشت حس می‌کرد خودش را اما چیزی در دست‌هایش تکان می‌خورد. چیزی که دیگری بود و خودش نبود. سنگینی‌ای نشسته بود بر انگشتانش. انگار که پرنده‌ای لانه کرده باشد میان شیار دست‌هایش. چیزی تکان می‌خورد و دست‌هایش خش‌خش می‌کردند، انگار ناله می‌کردند و باز همه چیز را تاب می‌آوردند.

چیزی در دست‌هایش بود که تاب می‌خورد و غلت می‌زند. چیزی که او خوب می‌شناخت. چیزی که انگار از درون خودش تراویده بود. چیزی نرم شبیه توده‌ای لغزان از گوشت و عصب و رگ و پی که هی تاب می‌خورد و تاب می‌خورد و در خود حل می‌شد و باز شبیه دستی یا پایی باز از خود بوجود می‌آمد. یک آن خواست باز کند چشم‌هایش را باز ببیند آنچه را که در دست‌هایش بود اما میانه پلک‌ها منصرف شد و تنها خودش را رها کرد تا آن توده برقصد میان انگشتانش. دیگر نیازی به چشم‌ها نبود.

حالا دیگر کرانه‌های خودش را هم نمی‌دانست، که مثلا از کجاست که دست‌هایش تمام می‌شود و بعد پاها آغاز می‌شود و مثلا تا کجا همین پاها کش می‌آیند که جا‌به‌جایش کسانی راه می‌روند، می‌نشسنند و عشق‌بازی می‌کنند و می‌میرند...»

(ادامه دارد...)

کلمات ریخته در زیرزمین 9

riahi58 — Tue, 09 Dec 2008 17:24:57 GMT

نمی‌دانم ابتدا صدایم کرد و من بیدار شدم یا بیدار که شدم صدایم کرد. به هرحال چشم‌هایم را که باز کردم، خم شده بود رویم و نگاهم می‌کرد و می‌گفت:

«لنگه ظهره! نمی‌خوای پاشی؟»

اولین جمله‌ای که به ذهنم رسید بعد از دیدن پروانه این بود که :

ما هستیم تا غلت بخوریم در هستی.

چیزی نگفتم، نشستم و سرم را چرخاندم سمت حیاط تا نور روز چشم‌های خسته‌ام را له کند. گوشه‌ی حیاط بوته‌ی فلفل در آمده بود. سبز بود و به گمانم یکی دو شکوفه هم داده بود و قطعاً تا چند روز دیگر می‌شد اولین محصولش را چید و با غذایی چیزی خورد.

انقدر منگ و گیج بودم که به گمانم حتی تعجب هم نکردم. دیگر تعجب کردنم هم نمی‌آمد.

سیگاری آتش زدم و باز ولو شدم روی کاناپه. نمی‌دانم دلم می‌خواست به چیزی فکر کنم یا نه، اما ذهنم آنقدر خالی شده بود که انگار آینه‌ای سوخته باشد و دیگر هیچ چیزی را برنتابد.

پروانه در آشپزخانه بود. صدای دماغ بالا کشیدنش را شنیدم و به گمانم آمد دارد گریه می‌کند. سُر خوردم انگار سمت آشپزخانه. پروانه پیازها را خُرد کرده بود و دماغش قرمز بود، و حالا داشت گوجه خُرد می‌کرد. گفتم داری گوجه خُرد می‌کنی؟

می‌خواستم این کلامم انقدر تعجم را نشان دهد که بتوانم بعدش یک علامت تعجب بگذارم، اما نشد. تنها انگار همین را پرسیدم و پروانه گفت:

آره، من همیشه گوجه خُرد می‌کنم، همیشه ناهار درست می‌کنم...

این را طوری گفت مثل اینکه داشت از رازی پرده برمی‌داشت. اما من هنوز گنگ بودم. اتفاقی افتاده بود و مغزم تماماً در تلاش بود تا مرا در منگی نگاه دارد و چیزی ، مثلاً خاطره‌ای را، از ذهنم پاک کند به تمامی. پروانه داشت چیزی می‌گفت که یا من نمی‌فهمیدم، یا نمی‌خواستم بفهمم.

همین‌جا بود که ناگهان فهمیدم کنار باغچه نشسته‌ام و دارم به بوته‌ی فلفل جوان نگاه می‌کنم. دلم می‌خواست کمی بترسم، اما نمی‌شد. باز بلند شدم و رفتم داخل. احساس کردم باید چیزی بنویسم. رفتم از اتاق کاغذ‌هایم را بردارم. متوجه هیبتی شدم که زیر لحاف مچاله شده بود. از اینکه در طول روز –مگر کی شب شده بود؟- هیچ به یاد منیر نیوفتاده بودم شرمم گرفت. شاید آن منگی برای فراموشی منیر بود.

آرام لحاف را پس زدم و پروانه سرش را چرخاند و نگاهم کرد. مجسمه‌ای بودم انگار که گفت:

«خوبی؟»

«نه»

«چرا؟ چیزی می‌خوای؟»

«چرا اینجا خوابیدی؟»

«علیرضا! من همیشه همینجا می‌خوابم...»

گفتم:« پس منیر؟»

«نیست.»

«اما همیشه همینجا بود... جایی که توئی حالا. خواب، کم‌رنگ، صبور...»

«حالا سالهاست که منم علیرضا...»

اما هرروز می‌آمد و رد می‌شد و من هرروز می‌دیدمش که بود. به گمانم همین را گفتم.

گفت که هرروز منیر از میان داستان‌هایم بلند می‌شده و چون همان‌ها که نوشته بودم، می‌آمده و به آشپزخانه می‌رفته و ظرف‌ها را و غذاها و گوجه‌ها...

درست همان طور که من می نوشتمش, نابود, له شده.

گفتم: «اما من دوستش داشتم...»

«انقدر که بنویسی. انقدر که کسی باشه تا خرد بشه... حالا بخواب علیرضا.»

«کنار تو؟»

«من هم حالا سال‌هاست که کنار تو می‌خوابم.»

لابد مغزم خودش را برای همین مدام فلج می‌کرد، تا نترکد، تا تاب بیاورد، تا رم نکند.

آن سر لحاف را کنار زدم و آرام خزیدم در تخت. پروانه چرخید سمت من.

قطعاً می‌دانست که این روزها مغزم دیگر خودش را و مرا رها کرده، لابد از همین استفاده کرده و بلایی سر منیر آورده...

اما اگر راست باشد چه؟ اگر منیر تنها شخصیت‌ای باشد لای کتاب‌هایم چه؟

پس این همه سال...

احساس کردم در آن تاریکی دارد مرا نگاه می‌کند و من به گمانم از هوش رفتم.

(ادامه دارد...)

کلمات ریخته در زیرزمین 8

riahi58 — Tue, 25 Nov 2008 22:14:56 GMT

انگار همه‌ی راه‌های من باید به منیر برسد. همه‌ی این ماجراها، سرگیجه‌ای گاه شیرین و گاه مشمئز کننده ریخته بود در بدنم و دلم از این همه گیجی و نمی‌دانم چه، به هم می‌خورد.

رفتم سراغ باغچه‌ی خالی. گوشه‌ای نشستم و با ظرافت یک باغبان، که میان برگ‌های تازه دنبال چیزی بگردد، ذره‌های خاک را نرم‌نرم پی زدم بلکه دانه‌ای چیزی بیابم. اما هیچ دانه‌ای نبود. کمی آن‌طرف‌تر حتی و باز هم نه. تقریباً تمام باغچه‌ی خشک را وجب به وجب کاویدم و هیچ.

کمی بعدتر، که هنوز مشغول باغچه بودم، به گمانم آمد صدای پچ‌پچه‌ای می‌شنوم. سر بلند کردم و دقیق شدم. بله صدای پچ‌پچ بود. بلند شدم و چند قدم دورتر از از باغچه و باز همان صدا به همان وضوح به گوشم می‌رسید.

کنار در بیرون، لب زیرزمین، وسط حیاط، نشسته، ایستاده باز صدا بود.

حتی انگار کسی دارد درگوشم چیزی می‌گوید اما من نمی‌فهمم که دقیقاً چه. انگار صدای پچ‌پچه‌‌ی زنی بود. حتی احساس می‌کردم بوی رژلب را هم می‌شنوم. لب‌ها می‌خواستند چیزی بگویند و چربی رُژ نمی‌گذاشت به راحتی از هم جدا شوند و صدای «مپ‌»‌ای می‌کردند و باز حرفی گنگ، با بازدم گرم و کمی عطر رژ می‌خورد حوالی لاله‌ی گوشم و چیزی درونم تاپ‌تاپ می‌کرد.

یادم آمد خیلی چیزهای زندگی را فراموش کرده‌ام. گاهی اینها از یاد آدم می‌رود. که مثلاً چطور دل منیر غنج می‌رفت وقتی تو با نوک زبانت نرمه‌ی گوشش را لمس می‌کردی... فقط کافیست کمی لذت‌ها یادت برود تا خیلی زود متوجه شوی که دیگر بلد نیستی زندگی کنی... که دیگر زنده نیستی.

صدا اما فاصله نمی‌گرفت. هرچه هم که این‌سو و آن‌سو می‌رفتم باز همان شدت با همان طنازی، با همان لحن، با همان گرما، با همان...

انگار واقعاً همه‌ی راه‌های من باید به منیر برسد. دویدم سمت در و پریدم وسط هال. منیر با آن کمرنگی همیشگی‌ داشت از آشپزخانه بیرون می‌آمد. با شتاب من لحظه‌ای ایستاد و نگاهی به در بسته‌ی هال کرد و بعد به من و بعد راه‌اش را کشید و رفت سمت اتاق.

دقیقاً همین‌جاهاست که احساس می‌کنم ذره‌هایی از زندگی‌ام دارند می‌ریزند و من حتی نمی‌توانم پیداشان کنم. لحظه‌هایی که قطعاً و منطقاً باید باشند اما نیستند. یا بهتر بگویم در حافظه‌ی من نیستند، و انگار به شدت وجود ندارند.

همین‌هاست که نمی‌گذارد مطمئن شوم این نقشه‌ها، طرح‌های منیر است علیه من. همین‌هاست که معتقدم می‌کند پروانه خیلی بیشتر از اینها می‌داند و متعاقباً آن داستانی که نام برد پررنگ‌تر می‌شود در ذهنم.

در خانه باز صدای پچ‌پچه بود، با همان شدت، با همان گرما. تا قدم به سمت اتاق برداشتم انگار که به منبع صدا نزدیک شده باشم. رفتم پشت دیوار اتاق ایستادم. هر دو لابه‌لای هم حرف می‌زدند، ولی من علی‌رغم تلاشم حتی یک جمله‌‌ی کامل از حرف‌هایشان نمی‌شنیدم.

چند دقیقه‌ای ایستادم و خوب به حرف‌هایشان دقت کردم، اما فایده‌ای نداشت. انگار با کلمات فارسی زبان دیگری ساخته‌اند و در آن مشغول‌اند. اما مشغول چه؟

قطعاً من آنجا بودم؛ لای حرف‌هایشان. من بودم که آنجا در آن اتاق، لای کلمات نامفهوم مدام در رفت آمد بودم.

طاقتم برید. به سرعت خودم را در درگاه اتاق دیدم و آن دو حرف‌هایشان را بریدند، جمله‌ای را نیمه گذاشتند و به من نگاه کردند. هردو کنار تخت نشسته بودند و پروانه دسته‌ای کاغذ روی تخت گذاشته بود و انگار داشت از روی کاغذ چیزی را برای منیر توضیح می‌داد که من رسیدم. هردو سر بلند کردند و به من خیره شدند. من خواستم کمی سماجت کنم و بمانم و همان‌طور نگاه‌شان کنم، اما نگاه‌هایشان و سردی صورت‌ها توانم را برید. به سختی ذره‌ای از عضلات صورتم را لرزاندم بلکه بتوانم دست‌کم لبخند احمقانه‌ای بزنم اما نشد. حتی احساس کردم تمام صورتم گر گرفت و گرمایی از گوش‌هایم شروع به دویدن به سمت همه اعضایم کرده است.

اخمی در چهره‌ی پروانه بود. به سمت منیر چشم گرداندم بلکه نجاتم دهد. هرچند به نظر می‌آمد دارد مرا نگاه می‌کن اما به طرز وحشت‌آوری هیچ سیاهی‌ای در چشم‌هایش نبود. چند بار سریع پلک زدم تا خطای دیدم اصلاح شود، اما باز همان بود. صورت منیر کمی به راست چرخیده بود و کمی هم به بالا و با این شرایط اگر نگاهی می‌داشت باید به من خیره می‌شد، اما چشم‌هایش کاملاً سفید بودند. با وحشت به پروانه نگاه کردم، او همان‌طور با اخم منتظر رفتن من بود و هی سرتا پایم را نگاه می‌کرد.

برگشتم. درواقع برنگشتم، همان‌طور عقب عقب آمد تا اینکه روی کاناپه ولو شدم.

من به گا رفته بودم.

(ادامه دارد....)